بخواب عزیز مادر

  که بعد از تو نیز من هم بیدار نخواهم ماند      

  صدایی را نخواهم شنید

  دنیایی را جز سیاهی نخواهم دید

  چرا که بغضم را تنها تو می دانی

  نگاهم را تنها تو می خوانی

  سکوتم را تنها تو می فهمی

  اشکهایم را تنها تو می بینی

  بخواب شیرین تر از جانم

  سبکبال و رها از دست این نامردمی ها

  فدای تو تن مادر

  که بعد ازتو نخواهد رفت به کوی و بزم این میدان

  به دشت پر شور این طبلان  

   بخواب ای گل تنهای مادر

  ای سر سپرده به  خاک سرد

   چه بی گناه و آرام

  بی حرف و کلام آخر

  کوچ کردی به دیار دیگر

  فدای چشمان پاکت

  آرزو دارم ببینم من

  نگاهت را یک بار دیگر

  بخواب، آرام جان مادر 

  مادر به فدای توکه نبود دم آخر

  خدایا نداریم ما پناهی جز به درگاهت

  چه گویم دلبند و آوای بی قرارش را

  چه گویم پرنده ی گریان و نغمه خوانش را

  ندارم پاسخی جز آه سوزان بر قلب مهربانش

  اگر گوید پدر را که برد از دیارش

  بخواب ای بهار آخر مادر

  که بعد از تو بهار را نخواهد دید مادر

  بخواب لا لا     گل نازم      

  بخواب  لالا      همه جانم

                                   بخواب.......

  روز مرگم هر که شیون کند

  از دور و برم دور کنید

  بر مزارم مگذارید بیاید واعظ

  پیر میخانه بخواند غزلی از حافظ

  جای تلقین به بالای سرم دف بزنید

  شاهدی رقص کند جمله شما کف بزنید

  روز مرگم وسط سینه ی من چاک زنید

  اندرون دل من یک قلم تاک زنید

  روی قبرم بنویسیدآن وفادار برفت

  آن جگر سوخته ،خسته از این دار برفت